Kinderwens De Brug

Het heen en weer

Vlak voor Pasen kreeg ik een telefoontje van mijn oudste dochter uit Maastricht: “Mam, ik heb een hele dikke voet, er heeft een paard op mijn voet gestaan…”. Bijgaand een foto van haar voet via de app. Het ziet er inderdaad niet geweldig uit. “Dan moet je naar het ziekenhuis gaan, als het gebroken is kan je niet zo doorlopen” is mijn antwoord. “Maar hoe moet dat dan? Ik kan zo niet fietsen…”

Na wat heen en weer gepraat besluit dochterlief toch maar in de groepsapp haar huisgenoten te vragen of er iemand met haar meewil naar het ziekenhuis voor wat nader onderzoek. Er stonden al gauw 4 personen voor haar deur, dus dat was hoopvol.

Al strompelend naar beneden en achterop de fiets, naar de dokterspost. Op de fiets een telefoontje van een van de geneeskunde studenten dat ze eerst naar de dokterspost moet. Anders kost het je je eigen risico als je meteen het ziekenhuis in stiefelt. Heel fijn, zo’n alerte student!

“Gelukkig alleen zwaar gekneusd!” Een opgeluchte dochter om elf uur aan de lijn, inmiddels met het pootje omhoog op bed, gezwachteld in drukverband wat de pijn verminderde. En met het blijde advies dat het de dag erna waarschijnlijk veel meer pijn zou gaan doen….

Maar ja, wat nu? Naar de uni is lastig als je niet kan fietsen, schoenen passen even niet. Krukken waren er niet en het eten was ook al op. Dus besluit manlief de dag erna in de auto te springen om haar op te halen en beladen met een tas vol eten regelt hij krukken, neemt een lading was mee terug en is ze weer thuis. Ietsje eerder dan gepland, want ze zou pas de zaterdag voor Pasen komen.

Langzamerhand gaat het beter en hinkepoot ze door het huis. Tweede paasdag besluiten we dat ik haar de volgende dag naar Maastricht ga brengen. Want de trein is niet echt een optie met 3 tassen en een blauwe voet. Dus daar gaan we weer! Hopen dat we nu niet verkeerd rijden, want foutloos de stad ingaan, is ons nog niet gelukt…

Dochterlief de dag erna in Maastricht afgeleverd, koelkast gevuld, was naar boven gesjouwd en kamer van stof ontdaan. De volgende dag weer terug; het gaat inmiddels wennen, dat eind heen en weren!

En inmiddels gaat het steeds beter met haar voet; nog pijnlijk maar beloopbaar, mits voorzichtig.

Heb jij dat ook wel eens, van die dingen die je niet uitkomen maar toch gebeuren? Niets aan te doen, gewoon doorademen en je maatregelen nemen…. Soms iemand om hulp vragen of een time-out nemen.

Wanneer je behoefte hebt aan een boost voor je lijf, een spiegel voor je ziel of een Cranio behandeling, ik sta voort je klaar!